چنین می پندارم که در این سوره،مخاطب خداوند تنها پیامبر(ص) نیست.
روی سخن با همه ی آنهایی است که»در جامه ی خویش« پیچیده اند:
»ای جامه ی خویش فروپیچیده!برخیز!و جامه ات را پاکیزه ساز و پلیدی را هجرت کن«!

طنین قاطع فرمان وحی در فضای درونم می پیچد و صدای زنگ های این کاروانی را که آهنگ رحیل کرده است،می شنوم.هجرت آغاز شده است و می دانم این آتشی که اکنون چنین دیوانه در من سر بر داشته است،نه یک حریق،که آتش کاروان است!آتشی که بر راه می ماند و کاروان مگذرد.



تاريخ : ۱۳٩٠/٦/٢٤ | ٧:٥٧ ‎ب.ظ | نویسنده : باغبون دریا | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.